บทที่ 510

เคเลบตื่นขึ้นมาพบว่าเตียงข้างกายว่างเปล่า

ตอนแรกเขายังไม่ลืมตา เพียงแค่เอื้อมมือออกไป—เป็นความเคยชินมากกว่าความตั้งใจ—สัมผัสกับผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบตรงที่ที่เอลิยาสควรจะอยู่ ว่างเปล่า ไม่มีเสียงลมหายใจแผ่วเบา ไม่มีตัวตนที่สงบนิ่งจนน่าโมโหซึ่งแสร้งทำราวกับว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เกิดขึ้น

เคเลบถอนหายใ...